گر کسی را دوست داشته باشی

نمی تونی توی چشم های اون زل بزنی

نمی تونی دوريش را تحمل کنی

نمی تونی بهش بگی که چقدر دوستش داری

نمی تونی بهش بگی چقدر بهش نياز داری

ديوونه ميشن

در التهاب شنیدن ترانهء گام های تو هستم

که به سوی من می آیی

و عاشقم بر انتظارات آن لحظه که تو را در کنار خود حس کنم

دوستت دارم...

بوسه

نجوایی از سوی تو

نگاهی کوتاه از تو

لبخندی بر لبان زیبایت

و من خود را غرق در عشق یافتم

عاشق

شبها عاشقی دلباخته بیدار می ماندـ در زیر نور مهتاب اشک می ریزد ـ بی آنکه بفهمد عاشق شده است ـ زانوی غم بغل گرفته و به آرزوی دیرینه و جاودانه اش فکر می کند ـ به عشقش ـ از غروب خورشید تا سپیده ی صبح خواب به چشمانش نمی آید ـ در این شب رنگین عاشقی مانند کبوتری در آسمانی که همه جا را به تاریکی فرا خوانده پرواز می کند ـ پی عشقش ـ از شب تا صبح در عشق او می سوزد ـ خاکستر می شود ـ بر روی زمین فرو میریزد ـ دوباره خاکستر آن عاشق با عشق او جان می گیرد ـ شعله ور میشود ـ دوباره از آن آتش متولد میشود ـ تولدی جدید ـ شروع زندگی جدید ـ هر شب از عشق او می سوزد و با عشق او متولد می شود ـ آن عاشق منم من...

به نام آنکه فانوس عشق را در ظلمت قلبم جای داد

سینه ام را می شکافم و با قلمی از اشک و مرکبی از خون برایت می نویسم :

سلام بر تو که لطیف تر از باران و سرخ تر ازگلهای محبتی و زیباتر از شاخه سار عشقی.

میخواهم گلی از محبت بچینم و برایت بیاورم و آنگاه بر لبانت که سرخ تر از گلهای سرخ اند بوسه ای از عشق میزنم.

من غم را درسکوت و سکوت را در شب و شب را در بستر و بستر را برای اندیشیدن به تو دوست دارم

اگر چشمان من دریاست تویی فانوس شبهایش

اگر حرفی زدم از گل تویی معنا و مفهومش

غم تنها ترین تنهای دنیا

تویی زیباترین زیبای دنیا

تو مثل امید یک قناری

قراری بر دل هر بی قراری

منم یلدای بی پایان عاشق

تو بودی مرحم زخم شقایق

تویی لالایی خواب خوش آواز

بالم را مشکن در اوج پرواز

نگاهت را می پرستم ای نگارم

فدای تار مویت هر چه دارم